Vrouwen voor Vrede

Vrouwen voor Vrede, Enschede

Vrouwen voor vrede Enschede is begonnen als een plaatselijke groep van de landelijke vereniging:

Vrouwen voor Vrede

Helaas moest door vergrijzing de landelijke vereniging worden opgeheven. De leden en de plaatselijke groepen konden echter terecht bij Het Platform Vrouwen en Duurzame Vrede, een Platform van (vrouwen) vredesorganisaties. Vrouwen voor vrede was een van de mede-oprichters.

Bij dit Platform zitten ook jonge mensen en de verwachting is dat zij kunnen blijven bestaan.

Vrouwen voor Vrede, Enschede (VvV-E) is lid van het Platform, maar omdat ze intensief samenwerkt met Enschede voor Vrede, en enkele leden van beide groepen lid zijn, heeft (VvV-E) een eigen pagina op de website van Enschede voor Vrede.

Op deze pagina staan de doelstellingen van VvV-E, enkele verslagen van activiteiten en de brief die naar de organisaties gegaan is, toen VvV moest stoppen.

Ik hoop dat er nog veel informatie bijkomt, zodat u met plezier deze pagina leest en zich misschien wel wilt aansluiten bij deze groep.

Informatie krijgt u bij: Tiny Hannink, hannink-starre@zonnet.nl

WAT WIL VROUWEN VOOR VREDE?

1 Deze plaatselijke groep heeft ten doel te streven naar een geweldloze, respectvolle en veilige mondiale samenleving, waarin de rechten van de mens – zoals verwoord in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens – worden nageleefd en waarin:
a. welvaart en welzijn rechtvaardig zijn verdeeld met eerbied voor natuur en milieu.
b. conflicten geweldloos worden opgelost.

2. Dit doel betekent dat de vereniging:
a. vrouwen bemoedigt om zich geweldloos in te zetten voor een vredescultuur in verbondenheid met alles wat leeft;
b. meepraat in de (multiculturele) vredesbeweging en bij vrouwengroepen.
c. zich inzet om bij een breed publiek duidelijk te maken dat vrouwen anders omgaan met vrede en veiligheid en met oorlog dan mannen. Daarom hebben zij een        eigen plaats nodig in de maatschappij.
d. waar mogelijk resolutie 1325 bij een breed publiek en bij belangenbehartigers steeds weer onder de aandacht  brengt.

VROUWEN VOOR VREDE

OMGANG MET DE MENSEN IN ONZE DAGELIJKSE OMGEVING:

We gaan in vrede met elkaar om, leggen contact en als er onmin is, praten we het uit.

  • CONSUMEREN:
    Waar mogelijk kopen we seizoensgebonden etenswaren. We gebruiken weinig of geen vlees, hergebruiken materialen, 2e hands is geen schande, We lopen of fietsen en bij grotere afstanden maken we zo veel mogelijk gebruik van openbaar vervoer.
  • COMMUNICEREN:
    We beginnen individueel en verbreden dan naar politiek & onderwijs. We gebruiken moderne media. Onze boodschap is aansprekend. We zijn ons bewust van wat we doen & uitdragen.
  • VERDELING:
    We werken aan: Bruto Nationaal Vredesomzet: producten, (arbeids)verhoudingen, sociale omgeving, handel. Het rendement is teVREDEnheid.
  • BANKEN & GELD:
    Geldeconomie niet de enige economie. We kiezen een goede bank. We streven er naar dat de (Europese) winst terug gaat naar de maatschappij en naar het stoppen (echt!) van de bonuscultuur. Multinationals nemen verantwoordelijkheid voor werknemers & gebieden waar ze verblijven/werken. Producten gaan we herwaarderen naar kwaliteit & of het met vrede is gemaakt. Kinderarbeid wijzen we op alle fronten af.
  • VERBINDEN * SAMENWERKEN:
    Ieder komt tot zijn recht, we hebben begrip voor verschillen, Er is een balans tussen onszelf & de rest, we werken samen.
  • GENDER:
    De aarde is van IEDEREEN.

loesje

Mijn stuk voor de speciale nieuwsbrief  door  Yasmin Khalaf

De landelijke groep van Vrouwen voor Vrede gaat op in het platform Vrouwen voor Duurzame Vrede. Dat is nodig, maar gelukkig gaan de plaatselijke groepen wel door.

Ik wil graag vertellen wat deze groep vrouwen voor mij betekend heeft en nog steeds betekent.

In 2012 heb ik een gedichtenbundel uitgegeven met gedichten van mijn vader.

Dat kon met behulp van Nederlandse mensen, die me hielpen met de vertalingen en de realisatie van het drukwerk.

De opbrengst was voor “Syria’s request” (stichting voor hulp aan mensen in Syrië)

Door de publiciteit rondom de bundel werd ik bekend en dat resulteerde in een uitnodiging voor de ‘landelijke dag van Vrouwen voor Vrede’ in Amersfoort.

Die landelijke dag vond ik een geweldige ervaring. Er waren allerlei vrouwen en ik paste er wonderwel tussen. De maatschappij lijkt soms op een  legpuzzel, ieder mens is een uniek stukje en iedereen zoekt de plek waar zijn of haar stukje past. Mijn stukje paste precies in de groep Vrouwen voor Vrede.

Ik heb met bewondering gekeken naar  die vrouwen die harmonie uitstralen en met elkaar actief het Goede nastreven. Dát is voor mij vrede!

Het is jammer dat deze groepjes tot nu toe vaak als randverschijnsel gezien worden. We zullen nog veel meer aan de weg moeten timmeren en ik wil daar graag aan mee blijven doen.

Vrouwen voor Vrede is voor mij ook een podium waarop ik mijn gedachten en ideeën naar voren kan brengen. Ik word gestimuleerd om door te gaan met verhalen vertellen, door de column in het blad. Op die manier kan ik steeds weer proberen een brug te slaan tussen culturen. We zullen ons schouder aan schouder blijven inzetten voor het werk van de Vrede.

In een deel van de wereld wordt de vrouw vaak nog steeds gezien als: zwak, teer, hulpbehoevend, steun vragend, soms laten vrouwen dit ook gemakshalve gebeuren.

Bij  Vrouwen voor Vrede heb ik echter sterke, stralende vrouwen ontmoet, van elke leeftijd, die zich inzetten voor goed dingen, zoals Vrede!

Ik wil besluiten met een metafoor die ik weleens gebruikt heb voor mijn moeder. Op de bekende Arabische manier offerde zij zich helemaal op, voor haar kinderen, haar gezin.

Ik zei tegen haar: u lijkt op een kaars. Die geeft de omgeving prachtig licht en fijne warmte, maar ze brandt op, ze smelt weg. We zouden u veel liever zien als een olielamp, die geeft ook licht en warmte, maar die kunnen we bijvullen als ze leeg raakt. We willen u graag ‘bijvullen’ met onze dank en allerlei liefdevolle daden.

Ik ben dankbaar voor alle ‘olielampen’ die ik heb ontmoet in de groep Vrouwen voor Vrede!

VREDESDEBAT (verslag 14-09-2016)

KRACHT VAN VROUWEN IN OORLOG EN VREDE

Op 14 september was er in aanloop naar de vredesweek een vredesdebat in de
bibliotheek van Enschede.
Ayfer Koç, zelfstandig ondernemer, Eveline Dijkdrenth, cultureel antropoloog
en Anke Kluppels, Pax, afd. gender, vrede en veiligheid, gingen onder leiding
van Secil Arda met elkaar en de aanwezigen in debat.
De kracht van vrouwen werd besproken met als leidraad de resolutie 1325 van
de verenigde naties, waarin o.a. staat:
Geen vrede zonder vrouwen. Vrouwen hebben de kracht een verbindende rol
te spelen in conflict situaties. Rechten van vrouwen moeten beschermd
worden in oorlogen. Active deelname van vrouwen aan de
besluitvormingsprocessen en vredesonderhandelingen moet gefaciliteerd
worden. VN moet meer vrouwen aanstellen op sleutelposities binnen de
vredesoperaties.
Het panel gaf kort haar eigen idee over het onderwerp, waarbij verschillende
kanten van vrouwenkracht ter sprake kwamen.
Vrouwen willen (vaak) niet de macht, maar gebruiken hun kracht om te iets te
bereiken.
Anke vertelde dat ze bij de VN in de foto galerij alleen mannen zag. Waar zijn
de vrouwen?
Er was aandacht voor de vredesambassadeur Enschede 2016; Yasmin Haider.
Zij praat niet (alleen) over vrede, maar brengt het in praktijk. Dit laat ze zien
door in haar gezin met 3 kinderen, ook plaats te maken voor twee
vluchtelingen tieners. Dezen zijn, door omstandigheden alleen naar Nederland
gekomen en wachten in haar warme gezin, op hun ouders.
We zien een stukje van ‘Kenau’ de film waarin een zeer krachtige vrouw
getoond wordt, die wel degelijk inzicht en leiders capaciteiten heeft. Jammer,
dat haar voorstel voor onderhandelingen door mannen niet geaccepteerd
wordt en het toch tot gevechten komt, ten koste van onschuldige burgers.
En zo gaat dat ook anno 2016 nog steeds; mannen beslissen tot gewelddadig
optreden, vrouwen zijn veelal slachtoffer.
In dit debat kijken we echter naar de kracht van
vrouwen; hoe kan die zodanig ingezet worden, dat
het niet tot oorlog komt, maar een vreedzame
samenleving ontstaat.
Daarvoor moet niet alleen in tijde van oorlog, maar
juist in vredestijd, gebruik gemaakt worden van de
kracht van vrouwen.
De vraag komt op om dan vrouwenquota in te
stellen. Voorstanders hiervan horen we niet, maar
blijkbaar is het wél nodig om vrouwen te faciliteren,
om een plek te krijgen in mannen bolwerken.
Vrouwen hebben goede opleidingen, maar desondanks gaat het niet vanzelf.
De ervaring leert echter, dat organisaties met mannen én vrouwen aan het
roer, de beste resultaten boeken.
Terug naar de vrede; niet alle vrouwen zijn altijd een goed voorbeeld.
Belangrijk is, dat vrouwen zichzelf mogen blijven, niet als man moeten
optreden om waardering te krijgen.
Overleg en samenwerking is heel belangrijk, zelfvertrouwen kan daarbij een
positieve rol spelen.
Vrouwen kunnen verbinden en hebben vaak oog voor welzijn van anderen,
vooral voor (hun) kinderen. Over en weer afhankelijkheid, als dit in evenwicht
is kan dat daarbij een positieve rol spelen. Na een laatste slotwoord van de
panelleden, waarbij Ayfer wees op de positieve plek van sport in de
samenleving, werd er onder het genot van een drankje nog heftig na gepraat.

 

Bezoek aan de Moskee. (verslag)

Al pratende hoorde ik van een sympathisant van Vrouwen voor Vrede dat ze wel graag een moskee wilde bezoeken, ze was er nog nooit geweest.

Aangezien ik contactadressen heb, via de Bruggebouwers, heb ik dit geregeld en ging zelf ook graag mee. Ook bij mij waren er veel vragen.

De moskee in Enschede waar wij een afspraak gemaakt hebben, werd enige tijd geleden bekogeld (maar nauwelijks geraakt) door een Molotov cocktail. Er waren mensen binnen, waaronder kinderen en er was breed verontwaardiging. Met behulp van wandelaars ter plekke werd een van de daders gearresteerd, waarna ook andere betrokkenen aangehouden konden worden.

In Enschede zijn 3 grotere moskeeën, in 2 hiervan wordt Turks gesproken. De moskee die wij wilden gaan bezoeken is een Marokkaanse moskee, waar de Arabische taal gebruikt wordt, maar vooral veel Nederlands gesproken wordt. Hier komen niet alleen mensen die Marokkaanse wortels hebben, maar ook mensen met wortels in Suriname en het midden Oosten. Islamitische vluchtelingen die kort geleden naar Nederland zijn gekomen, gaan ook graag naar dit gebedshuis.

Voor Soera’s en gebeden wordt wel de Arabische taal gebruikt. Maar, de Nederlandse jongeren met Marokkaanse wortels kennen vaak het Arabisch dat gebruikt wordt niet meer. Als zij al Arabisch leren is het vaak een variant, die zoveel afwijkt van het Arabisch dat hier in de Moskee gebruikt wordt, dat het voor hen niet verstaanbaar is. Daarom wordt er ook veel Nederlands gesproken. [In tegenstelling tot de Turkse Moskeeën, toch heel veel Turks gesproken wordt.]

Het was in het verleden lastig om in contact te komen met de mensen van de moskee. Maar tijdens de Walk of Peace, die de eerste zondag van de vredesweek in Enschede gehouden is, heeft men de moskee open gezet voor de vele bezoekers. Daar is volop gebruik van gemaakt en er zijn waardevolle contacten gelegd. De Syrisch Orthodoxe priester en de Imam hebben elkaar omhelst en de priester heeft de vredesvlam in de moskee achter gelaten.

Na algemene uitleg over de Islam, was het tijd voor het middaggebed. In deze Moskee wordt de oproep tot het gebed inpandig gehouden, niemand van de ‘buren’ hoeft zich hieraan storen. Rashid, onze zegsman, vertelde dat een oproep buiten, geen functie heeft. Iedereen kan via een app zien, wanneer het tijd is voor het gebed. En, … in de buurt waar deze Moskee staat, wonen geen moslims, mede een reden dat het niet zinvol is.

We werden uitgenodigd om achter in de gebedsruimte te gaan zitten. Tot aan het gebed konden we zo nog verder praten en tegelijk de gebedsruimte bekijken, de vele prachtige Korans ons opvielen.

Toen het tijd was voor het gebed gingen alle mannen naar voren. Ondanks alle ruimte zaten de mannen strak naast en achter elkaar, schouder aan schouder.

Het gebed was intensief, maar kort en al snel liepen de mensen weer door de moskee en gingen met elkaar in gesprek. Rashid kwam weer naar ons toe. Op mijn vraag waarom men zo dicht bij elkaar zat vertelde Rashid dat dit één van de opdrachten van Mohammed was; bij het bidden moesten de schouders en voeten van de gelovigen elkaar raken.

Zo zijn er veel voorschriften, maar niet alle tellen ze even zwaar.

Een voorbeeld; ’Eert uw moeder’, telt heel zwaar, wel drie maal zwaarder dan het eren van uw vader. Ook gaat het ver uit boven andere voorschriften. Er staat geschreven dat moslims niet aan een tafel mogen zitten, waar ook alcohol geschonken wordt. Maar als je daarmee je moeder krenkt telt dat veel zwaarder. Om de goede sfeer binnen de familie te bewaren kan het nodig zijn, om wel aan zo’n tafel plaats te nemen. Daarbij hoeft de Moslim dan nog niet zelf ook alcohol te drinken. [Hoewel ik zeer veel mensen heb ontmoet die voor zichzelf echt Moslim zijn, maar een glas alcoholhoudende drank echt niet afslaan.]

Dit was voor een van ons een heel bevrijdende gedachte. Ze vertelt dat haar dochter, vanwege haar huwelijk, moslim is geworden en de regels erg streng toepast. Rashid herkent dat en zegt toe met moeder en dochter in gesprek te gaan. Om daarmee te bereiken de regels wat te relativeren en het contact tussen moslima en de anderen van de familie goed te houden. Deze regel is immers veel belangrijker!

De hoofddoek komt ook even langs, deze mag nooit verplicht worden, de vrouw moet hiertoe uit vrije wil besluiten. Dat er hierdoor nog weer extra dwang van uit kan gaan, hebben we niet meer besproken. Ook in hoeverre speciale regels voor vrouwen, [onrein tijdens het menstrueren?] discriminerend kunnen voelen, is een onderwerp voor een volgend bezoek.

“Wie betaalt de moskee?” was een vraag die voorbij kwam. Deze moskee is helemaal door de gebruikers bij elkaar gespaard en wordt ook door henzelf onderhouden. Ook de Imam wordt door henzelf betaald. Hierdoor zijn de gebruikers zelfstandig en niet afhankelijk van anderen. Dat bevalt hen prima!

Na een hartelijk afscheid, en de belofte contact te zoeken als daar behoefte aan is, verlaten we na bijna 2 uur het Gebedshuis. We zijn veel te weten gekomen, hebben goed contact gehad en gaan voldaan en tevreden naar huis.

 

Vrouwen voor Vrede Enschede. (verslag)

In Enschede was een groepje vrouwen actief in Vrouwen voor Vrede zonder het van elkaar te weten. Toen er in het landelijk bestuur nieuwe leden gevraagd werden en in Enschede een bestuurslid gevonden, vonden de leden elkaar ook snel.

Het klikte en we besloten in Enschede actief te worden.

Aangezien er in Enschede veel mensen wonen, die oorspronkelijk uit Syrië en het grensgebied met Turkije komen, hebben we daar onze aandacht op gericht.

Met de oorlog in Syrië, kwamen er veel mensen uit deze streek naar Enschede.

We besloten om samen met SIVE, dat is de Stichting Internationale Vrouwen Enschede, een welkom middag te organiseren.

Het werd een geweldig succes, dat we een half jaar later nog eens herhaalden. In de nieuwsbrief nr. 1 van 2015, vindt u hier een verslag van.

Vorig jaar hebben we in samenwerking met ‘DEBAT AAN DE MARKT’  in de vredesweek een debat gehouden over de vredestichtende kracht van vrouwen. Hierbij werd besproken wat de inzet is van vrouwen om oorlog te voorkomen.

Als het toch tot oorlog komt, hoe kunnen vrouwen dan hun kracht gebruiken om vrede te bewerkstelligen en actief mee te doen in de vredesonderhandelingen.

Als de vrede dan bereikt is, hoe kan deze een duurzame vrede zijn. Hoe kan de vrouw haar kracht gebruiken om de vrede in stand te houden.

U kunt dat nog vinden op internet. De film staat op

https://vimeo.com/142442062

en verslag hiervan kunt u vinden op:

http://debataandemarkt.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=431:vrede-verbin

dt&catid=3:archief&Itemid=331

Dit jaar gaan we in aanloop van de vredesweek weer een debat houden. Dit keer ook in samenwerking met SIVE en de bibliotheek.

Het thema in 2016 is: De KRACHT VAN VROUWEN  in tijd van oorlog en vrede.

Wij hopen op een goed debat en veel belangstelling.

Vrouwen voor Vrede Enschede wil doorgaan ook al stopt de vereniging landelijk. Wij zullen ons, ook als groep, aansluiten bij Vrouwen & Duurzame Vrede.

Maar, de saamhorigheid en de gezelligheid van de landelijke dag, gaan we zeker missen.

Als Enschedese groep hebben we steun aan elkaar en kunnen we dingen bereiken, die alleen niet haalbaar zijn. In samenwerking met elkaar, maar ook samen met andere groeperingen is er heel veel mogelijk.

Daarmee willen we de vrede in de wereld, maar zeker ook vredig samenleven in Enschede dichterbij brengen.

 

Aan de organisaties die samen met Vrouwen voor Vrede zich voor vrede inzetten, Amersfoort,  15 sept. 2016

Geachte vredesvriend,

In de jaren ’70 kwamen vrouwen in het geweer tegen kernwapens. Ze gingen de straat op en bezetten terreinen bij de plekken waar kernwapens opgeslagen worden. Deze spontane en publiek zichtbare beweging heeft zich in 1979 landelijk georganiseerd als “Vrouwen voor Vrede”. We zijn bekend geworden in brede kring als vrouwen die vanuit het perspectief van vrouwen aan de kettingen rammelden van de Koude Oorlog; en die ook hulpverlening voor getraumatiseerde vrouwen organiseerden (in Bosnië en Afghanistan); en die actief meededen aan allerlei acties, zoals het protest tegen de inval in Irak. Bovendien hadden we een koor, “The Raging Grannies”, die protestliederen zongen.

aan-de-organisaties

Vrouwen voor Vrede was altijd in voor samenwerking. Dat blijkt ook uit de Nieuwsbrief, die al 37 jaar bestaat en die met een positieve benadering, allerlei acties voor de Vrede beschrijft met foto’s en interviews met mensen uit verschillende kringen die in vrede geloven en dat ook concreet kunnen maken. Zie http://www.vrouwenvoorvrede.nl en neem een abonnement. Het is nog steeds de moeite waard!

Helaas moet Vrouwen voor Vrede als landelijke vereniging per 31 december dit jaar stoppen. De meeste vrouwen zijn al die jaren lid gebleven, maar de vergrijzing heeft zijn tol geëist: het lukt niet meer een landelijk bestuur te vormen. Plaatselijke groepen blijven natuurlijk actief. De Nieuwsbrief zal na 2016 voortgezet worden, onder leiding van Elma Doeleman en Thea Vermeiren en onder verantwoordelijkheid van het Platform Vrouwen & Duurzame Vrede. http://www.vrouwenenduurzamevrede.nl/.

Bij een afscheid hoort een cadeau. We hebben drie wensen die we bij jullie neerleggen:

  1. Respecteer de bijzondere bijdrage die vrouwen leveren aan de vrede in de wereld. Het zijn de vrouwen die iedere keer weer de vraag durven te stellen naar de consequenties van gewapend en structureel geweld. Het zijn de vrouwen die iedere keer weer praktische en concrete oplossingen bedenken om de menswaardigheid en de onderlinge communicatie te herstellen die zo ernstig kapot gemaakt worden in de gewapende strijd. Dit zijn sterke vrouwen, echte helden. Maar ze hebben wel steun nodig zodat hun boodschap gehoord wordt.
  2. Geef extra aandacht aan het werk van vrouwelijke mensenrechtenverdedigers in de Arabische wereld. Vrouwen voor Vrede ontwikkelde een website in het Arabisch en in het Engels, om hun strijd een plek te geven in ons nieuws. Het is belangrijk dat dit voortgezet wordt, want vrouwen kunnen in de hevige conflicten in die regio een verzoenende rol spelen. Als u belangstelling en de mogelijkheden hebt, om deze (in een pagina van) uw website voort te zetten, stuur dan een berichtje naar joke@oranjeconsult.com.
  3. Vrouwen voor Vrede is buitengewoon bezorgd over de plek van jongeren in de wereld. Velen van hen zijn gemakkelijk te verleiden om te kiezen voor haat en voor gewapend geweld. Maar er zijn ook heel veel jongeren die zich graag in willen zetten voor de vrede, maar dan wel op hun eigen manier. We vragen u om daar stevig mee verder te gaan in uw eigen organisatie.

Zo komt er een einde aan het werk van de landelijke vereniging van Vrouwen voor Vrede. De Coördinerende taken voor vrouwen vredeswerk zullen worden voortgezet door het Platform Vrouwen & Duurzame Vrede.

We wensen al onze vredesvrienden en vriendinnen veel energie en creativiteit om verder te gaan.

Een vredesgroet: er is geen weg naar vrede, vrede is de weg.

 

Tiny Hannink, vz. Vrouwen voor Vrede.